باغات قصرالدشت کمربند که نه بلکه جگر سبز و زنده شیرازند که بنا به جبر اقتصاد و نیاز به مسکن به چشم دیگری به جز باغ به آنها نگریسته می شود.با نگاهی به شرایط فعلی ساخت و ساز در خیابان قصرالدشت و با توجه به متراژ قطعات با متوسط 5000 متر معمولن با حسرتی عمیق مواجه می شویم.ساخت بلوک ها مسکونی 4 تا 6 طبقه در این قطعات و نیاز به دسترسی بین بلوک ها سبب از بین رفتن بافت گیاهی مرغوب قصرالدشت می شود که حکم ریه شهر را دارد.

 آیا این سرطان بتن و آجر تامین کننده نیاز ساکنین بوده است؟

از بین بردن منظر برای همه ساکنین ، عدم امکان بهره جویی همه ساکنین از نور مناسب، ارتباطات و سیرکولاسیون نا مطلوب بین بلوک ها و کل مجموعه با محیط شهری،دید مستقیم همسایه و تسلط آزار دهنده شان به هم و دیگر مسائل سبب شده ساکنین این مجموعه ها تجربه زیستی و فضایی مطلوبی در این محیط ها نداشته باشند.با اینکه کیفیت خود این بلوک های ساختمانی به نسبت مناسب است.می توان به مجتمع کوثر اثر مهندس ایروانیان اشاره کرد.با این حال آیا می توان به حل دیگری برای این مسئله اندیشید؟

آیا می توان به " برج باغ " به عنوان یک جواب قابل بحث نگاه کرد؟ تامین نور ومنظر مناسب و عدم تسلط همسایه ها به هم ، وجود یک محوطه فوق العاده با حفظ بافت سبز منطقه و دیگر اینکه معمولن مشاورین و سازندگانی که توانایی آنجام چنین پروژه هایی را دارند ساختمان هایی با کیفیت بسیار بالاتر عرضه می کنند.

بگذارید ساده تر بگویم.اگر قرار باشد تعداد ثابتی واحد مسکونی مثلن ۱۰۰ واحد را در باغی به مساحا ۵۰۰۰ متر بگنجانیم شما بین این دو نمونه تصویری کدام را انتخاب می کنید.این پیش فرض ۱۰۰ واحدی مبتنی بر وضعیت امروزین ساخت و ساز مجتمع های مسکونی در سطح شیراز است.شما کدام از این دو تصویر را انتخاب می کنید؟